Afbouwen en vertrouwen

Het is de week van het vertrouwen. De week van het loslaten misschien ook wel. Accepteren. Dat soort termen. En nee, dit gaat niet over zelfhulp. Ik heb het over hardlopen en, meer specifiek, over de marathon! Aanstaande zondag staan er aardig wat Vondelgymleden onderaan de Rotterdamse Erasmusbrug te luisteren naar Lee Towers die – al dan niet toepasselijk – You’ll Never Walk Alone zingt.

PHOTO-2019-03-23-14-26-20

Deze Vondelrunners trainden (en trainen) onder begeleiding van coach Martijn Rodijk (r) volgens het principe Energy Control. Trainen op hartslag en niet verder dan 14 km (of 16/17 voor hele snelle lopers).

En dus is het deze week taperen geblazen. Ofwel afbouwen. Dat betekent dus niet zoals veel mensen hardnekkig denken ‘benen omhoog en pasta eten’, maar afbouwen; vandaar de term taper, wat toelopend betekent. Je doet tijdens die afbouwperiode kwalitatief hetzelfde als in de weken ervoor, maar kwantitatief minder. Liep je tijdens de laatste grote week in de voorbereiding bijvoorbeeld 8 x 1000 meter in een training, dan loop je in de taperperiode bijvoorbeeld de helft daarvan.

Verder is genoeg slapen en lekker veel water drinken belangrijk. In de lijstjes met marathontips die je in deze periode te pas en te onpas voorbij ziet komen is vaak nog het adagium ‘voorkom stress’ opgenomen. Tja. Dat zouden we allemaal iedere week wel willen. Als je je druk gaat maken over het voorkomen van stress…

In zo’n laatste week kun je qua training niks meer opbouwen, je kunt nog wel een en ander verknallen. Bijvoorbeeld door de woensdag voor de marathon toch nog even 20 kilometer op marathontempo te trainen om te testen of het goed zit. Of drie dagen voor je marathon een vriend helpen verhuizen. De dag van tevoren twee uur gaan winkelen. En nee, dit zijn geen fictieve voorbeelden.

Je hebt het grootste deel van de klus geklaard, het hooi ligt in de schuur. Je mag erop vertrouwen dat je goed bent voorbereid en als dat niet zo is, ga je het in deze periode niet alsnog voor elkaar krijgen. Berusten dus of liever: vertrouwen.

Het is vooral heel leuk om een marathon te lopen. En als je de afgelopen maanden hebt getraind, dan kun jij dit. Ga behoudend van start, neem elke drankpost een bekertje drinken, vergeet niet om je heen te kijken en steek je armen in de lucht als je finisht. Veel plezier!

Advertisements
Posted in Uncategorized | Leave a comment

Over de muur

Het jaar 2019 belooft een heel bijzonder loopjaar te worden. Over iets minder dan vijf weken sta ik aan de start van de ‘Marathoner’s Marathon’, the 123rd running of the Boston Marathon. Yeah!

running.nl0073

Rick Geurtsen (r) en Michaelrobbert Brans (l) tijdens de lancering van RunningNL.

Een maand later staat een heel bijzonder avontuur op het programma: the Great Wall Marathon in China. Dat ik daarheen mag heb ik te danken aan twee bijzondere mannen: Michaelrobbert Brans en Rick Geurtsen.

Mike en Rick gaan een halve marathon over dat bizarre bouwwerk rennen met een extra uitdaging. De ene doet het op een been en een blade (Rick) de ander op een been en krukken (Mike). Rick heeft me gevraagd als buddy, een eer en genoegen. Naast Mike loopt de fysio van het team, Julia Romanova. Die loopt races van zo’n 60 kilometer door de bergen, dus dat komt wel goed.

De mannen bewijzen al jaren dat je als adaptive sporter veel meer kunt dan veel mensen denken. Dat hebben ze al wel bewezen. Ze hebben het Great Wall-project de RunWithUs2 Challenge gedoopt. Ze willen namelijk dat jij met hen meedoet. Bijvoorbeeld door virtueel ook een halve marathon te lopen, te wandelen, te rollen, te skeeleren, te steppen – wat jij wil.

Hoe je mee kunt doen? Volg de mannen op insta @runwithus2 en zoek ze op Facebook onder Runwithus2challenge. Begin daar eens mee. Nog veel leuker is het als je meedoet via de app Hardlopen met Evy. Download die app, ga in het menu naar ‘Uitdagingen’ en kies ‘Toon jouw steun voor het Run with Us 2 project’. Je hebt dan tot en met 13 mei om 21,1 kilometer – een halve marathon – bij elkaar te lopen. Zo kun jij door virtueel mee te trainen, je support voor de missie van Rick en Michaelrobbert tonen.

Het enthousiasme van Rick en Michaelrobbert voor hun Chinese droom heeft een paar hele mooie partijen geïnspireerd het project mogelijk te maken. Ik noemde net al de Vlaamse Evy Gruyaart die via haar app honderdduizenden mensen in België en Nederland door hun eerste kilometers praatte. IJskoud BV, een bedrijf in koeling dat als missie heeft het fitste bedrijf van Noord-Holland te worden. Dan natuurlijk loopreizen.nl! Naast de forse duit die zij in het zakje deden, kregen zij ook de organisatie van de Great Wall Marathon, Albatros, zover om mee te sponsoren. En sporthorlogemerk Polar, dat zorgt dat we ook kunnen meten of we lekker bezig zijn! Niet de minsten. Dan is er nog 4sport, Ricks sportschool in Alphen aan den Rijn. Fysio Julia met haar bedrijf Corpus Pro. Last but not least is hardloopmagazine (en online platform) RunningNL aan boord. Eigenlijk kwam het hele avontuur in beweging nadat Rick en Michaelrobbert hun verhaal deden in Losse Veter, de voorloper van RunningNL.

Ik weet het, dit is niets minder dan een reclameblok. Maar zonder de steun van deze mensen en bedrijven zou dit mooie verhaal een hersenspinsel van twee eenbenige dromers zijn gebleven. Sport kan inspireren, net als het ombuigen van tegenslag in iets positiefs, zoals Rick en Mike hebben gedaan. Maar pas als mensen openstaan voor die inspiratie gebeurt er iets. En er gebeurt iets! Doe je mee?

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Het onmogelijke mogelijk

Het zou onmogelijk zijn. Wie een mijl liep in minder dan vier minuten zou sterven, een mensenlichaam kon dat niet aan. Op 6 mei 1954 werd Roger Bannister de eerste man die het deed. Op een atletiekbaantje in Oxford liep de geneeskundestudent 1600 meter in 3 minuten 59 seconden en 4 tienden. Dat was op zichzelf al een wonder, maar wat erna gebeurde was eigenlijk nog veel interessanter.

GetFileAttachment-2

Foto: Martijn de Vries voor Mainline.

Slechts 46 dagen na Bannisters prestatie liep de Australiër John Landy in de Finse stad Turku de mijl in 3:57.9. Nog geen twee maanden later stonden Landy en Bannister tegenover elkaar in een race die de geschiedenis is ingegaan als The Miracle Mile. Dit keer liepen beide mannen onder die tot voor kort onhaalbaar geachte vierminutengrens. Het jaar erop braken nog drie atleten de grens en binnen 2,5 jaar waren er tien hardlopers die het voor elkaar kregen.

Alsof Bannister een geheime code had gekraakt, die het mogelijk maakte dat atleten onder de vier minuten konden duiken. Dit wordt wel het Bannister-effect genoemd. Iemand slecht een magische grens, waardoor die grens zijn magie verliest en menselijk wordt, haalbaar. Landy was al een paar keer heel dicht bij de 4 minuten in de buurt geweest, maar pas nadat Bannister het deed, was de ban gebroken.

In 2011 liep de Amerikaan Dakota Jones een FKT (fastest known time) op de onder trailrunners befaamde double crossing van de Grand Canyon, ook wel ‘rim to rim to rim’ genoemd. Heen en weer door de Grand Canyon in Arizona. Ruim 68 kilometer lang met meer dan drie kilometer klimmen. Jones deed het in 6:53:58. Na zijn record voorspelde hij dat binnen vijf jaar iemand het in een tijd onder de zes uur zou doen. Dat was op dat moment nogal een gewaagde uitspraak, totdat Jim Walmsley verscheen op trailtoneel. Walmsley heeft nu het record op 5:55 gezet en heeft daarmee zo’n beetje de regels herschreven van hoe je een route en een afstand als de Double Crossing aanpakt.

Het meest sprekende voorbeeld van het Bannister-effect zie je momenteel op de marathon. Okay, er is daar maar een iemand die alle anderen overheerst, maar die creëerde een Bannister-effect voor zichzelf. Eliud Kipchoge won alles wat er te winnen viel, maar liep tot september 2018 nog nooit een wereldrecord. Dat stond sinds 2014 op naam van zijn landgenoot Dennis Kimetto, die in Berlijn 2:02:57 liep. Een aantal lopers, onder wie Kipchoge, kwam heel dicht in de buurt van die tijd, maar allemaal bleven ze op een paar seconden steken.

Nu heeft Kipchoge in 2017 de marathonafstand afgelegd in 2:00:25. Veel en veel sneller dan iemand tot een paar jaar geleden voor mogelijk had gehouden. Puntje: het was geen officieel wereldrecord, want Kipchoge kreeg hulp van steeds wisselende tempomakers en werd uit de wind gehouden door een groot scherm dat voor hem uit werd gereden, vast gemaakt op een auto die ook nog eens exact het recordtempo reed. Maar, de Keniaan had wel degelijk de 42,195 kilometer afgelegd in krap boven de twee uur. Ik twijfel er niet aan dat deze prestatie op Kipchoge het Bannister-effect had en hem in staat stelde om in september 2018 het wereldrecord van Kimetto te verbreken. Wat zeg ik, te verpulveren. Kipchoge liep 1 minuut 18 van het oude record af. Monsterlijk, maar voor hemzelf geen verrassing meer.

En ook jij hebt waarschijnlijk het Bannister-effect wel meegemaakt in je hardlopen. Die ene race die zo ontzettend lekker gaat en waarin je een flinke hap van je persoonlijk record neemt. Dat moment waardoor je ineens ziet dat je veel meer kunt dan je tot dan toe voor mogelijk hield. Mijn laatste marathon was zo’n moment. Ik liep ineens weer veel sneller dan ik nog in de benen dacht te hebben en kwam dicht in de buurt van de 3 uurgrens. Nu denk ik: let’s go for it!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Lief dagboek

Lang geleden, toen er nog geen apps waren en hardloophorloges niet of nauwelijks bestonden, was het bijhouden van een trainingslogboek een gangbare praktijk voor iedere serieuze hardloper. Afstanden, tijden, waar je had gelopen, eventueel met wie en vooral hoe de training ging. Een mooie manier om je vorderingen bij te houden. En bovenal een schat aan informatie die je later weer kunt gebruiken om te analyseren wat je succes heeft opgeleverd of juist waar het zo mis is gegaan.

DSC04962

Twiskemolenloop, halve marathon. Eindtijd 1:27:44, gemiddelde snelheid 4:10 per kilometer, gemiddelde hartslag 160, gemiddelde pasfrequentie 179. Wat ontbreekt in de gegevens is dat de dame achter mij een pr en een parcoursrecord (1:27:42) liep. Dat het een mooie dag was. Foto: Jan Horstman

Na een training klik ik een keer of twee op mijn horloge en als mijn telefoon in de buurt is, wordt mijn activiteit opgeslagen. Op mijn telefoon of laptop kan ik terugzien wat mijn tempo was, hoe hoog mijn hartslag, hoeveel passen per minuut ik zette, wat de gemiddelde lengte per pas was en tenslotte krijg ik te horen hoe lang ik moet herstellen om tijdens de volgende training te kunnen presteren. Dat is nogal wat. Hoe langer je met een horloge traint, hoe beter dit klokje je leert kennen en hoe preciezer de uitspraken over hersteltijd en hartslagzones worden.

Wat niet tussen al die trainingsdata staat, is hoe ik me voelde tijdens de training. Natuurlijk, uit de hoogte van mijn hartslag bij een bepaald tempo kan ik een beetje afleiden of het makkelijk ging of dat het zwoegen was, maar dat getal komt wat mij betreft niet altijd overeen met de werkelijkheid, mijn werkelijkheid. Soms corresponderen de data niet met het gevoel dat ik zelf tijdens of na het lopen had.

Iets anders wat ontbreekt in die prachtige getallenreeksen en grafieken is informatie over pijntjes. Een opkomend gezeur in je linkerknie. De schoenen die zo lekker liepen, maar nu aanvoelen alsof je op slippers loopt. Maag-darmklachten. Aan de hand van je logboek kun je zo terugvinden waar een blessure begon of dat je steevast de dag nadat je pittig hebt gegeten wordt gedwongen tot een pitstop tijdens je intervaltraining. Dingen die je in de toekomst anders kunt aanpakken.

Subjectieve beleving en het registreren van eventuele lichamelijke ongemakken zijn minstens zo relevant als paslengte, hartslag en tempo. Daarom kan het heel nuttig zijn om een trainingslogboek bij te houden. Ik schrijf dit alsof ik het al jaren doe, maar dat is zeker niet het geval. Met de start van het trainingsschema dat mij in blakende vorm moet afleveren op de startlijn in Hopkington, Massachussetts ben ik gaan ‘loggen’. Vandaag was dag 31, de Boston Marathon is op dag 99.

Zelf vind ik het heel leuk om te doen, dat zal je wellicht niet verbazen. Ook al ben ik nog maar een maand onderweg, nu al is het interessant om mijn gedachten bij de eerste paar trainingen terug te lezen. Ongelooflijk hoe snel je dingen vergeet. Al kan dat ook met mijn leeftijd en geschiedenis van drank- en drugsgebruik te maken hebben. Hoe dan ook; probeer het ook eens! Zelf doe ik het iedere dag, pak ik dus ook de rustdagen mee, maar je kunt het loggen ook beperken tot de dagen dat je hebt hardgelopen. Je kunt er weer mee stoppen als jouw goal race achter de rug is. Wat voor weer was het? Nieuw rondje gelopen? Was dat voor herhaling vatbaar? Waar dacht je aan?

Meten is weten, maar wil je écht inzicht in het functioneren van je lijf? Schrijf.

Posted in Uncategorized | 2 Comments

Be the change

We zitten in de vierde week van januari en dat betekent dat er al weer heel wat goede voornemens gesneuveld zijn. Jammer! Maar ook logisch. Als je tot 1 januari wacht om te beginnen (of te stoppen) met iets wat je je al veel eerder had voorgenomen, weet je eigenlijk al dat er fundamenteel iets mis is.

david

Foto: David Stegenga

Behalve die timing en het gebrek aan intrinsieke motivatie, dat daaronder ligt, stellen we onszelf enkel doelen. ‘Ja en wat is daar mis mee?’, vraag je je misschien af. Doelen zijn mooi, maar wat je wilt bereiken is verandering, duurzame verandering. En daarvoor is meer nodig dan de wens om 10 kilo te verliezen of een marathon te lopen. Die doelen kun je natuurlijk bereiken in dat proces van verandering, maar ze tot uitgangspunt maken blijkt voor het overgrote deel van de mensheid niet te werken. Tien kilo afvallen lukt misschien, maar je wilt niet ieder jaar opnieuw beginnen. Doelen zijn nodig om richting te geven en in die zin noodzakelijk, maar het hebben van een doel is niet voldoende.

De Amerikaan James Clear (van het boek Atomic Habits) heeft geweldige ideeën over gewoontes en hoe je die duurzaam kunt veranderen. We stellen doelen op grond van een resultaat dat we graag willen halen en hopen dan dat het nastreven van deze doelen ons ertoe gaat brengen de dingen voortaan anders aan te pakken. Dat werkt niet, ziet Clear. “Als je iets wilt veranderen, dan raad ik je aan te stoppen met je zorgen te maken over het resultaat, maak je liever druk over identiteit.”

Identiteit is het sleutelwoord, volgens Clear. Wie schrijver wil worden, moet die persoon willen worden die elke dag 1000 woorden schrijft. Hoe kom je daar? Begin ermee iedere week een alinea te schrijven. Marathonloper worden? Word die persoon die ieder jaar een marathon loopt. Hoe? Begin ermee op maandag woensdag en vrijdag 1 kilometer hard te lopen.

Volgens de methode van Clear begin je met keuze voor een identiteit en vervolgens ga je jezelf met kleine overwinningen bewijzen dat jij deze persoon kunt zijn. Honderd stappen per dag, de volgende dag 150, de volgende 200, en zo verder. Als we in onze nieuwe identiteit willen geloven, dan moeten we aan onszelf bewijzen dat we die persoon kunnen zijn.

En dat is dus helemaal niet zo ingewikkeld, je doet het met kleine stappen. Haalbaar en dichtbij. Dat vergt enig geduld. En in tegenstelling tot wat veel mensen denken, heeft het volhouden van goede, gezonde en gelukkig makende gewoontes weinig te maken met motivatie of wilskracht. Motivatie is alleen een begin, voor duurzame verandering is meer nodig. Wilskracht? Daar red je het een hooguit een paar weken op. Als jij iets jaren wilt volhouden en je moet dat puur op wilskracht doen, word je een heel onprettig mens. Dat is niet op te brengen. Als jij met geduld en kleine stapjes die persoon wordt die nooit of zelden een training overslaat, is gaan trainen gewoon wat jij nu eenmaal doet – geen bovenmenselijke prestatie. Dan is dat wie je bent, daar is weinig wilskracht voor nodig.

Bedenk wie je wil zijn en bewijs aan jezelf dat je dat bent. Niet morgen. Nu.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Over de top?

“Je hebt 3:01,44 gelopen? Dan is een marathon onder de drie uur het volgende doel, neem ik aan? Hoe oud ben je nu?”
“44.”
“Oei, dan mag je wel opschieten!”

sportograf-137831434

 

Dit gesprek heb ik de afgelopen maanden regelmatig gevoerd. Al was mijn antwoord op de vraag naar mijn leeftijd tot vorige week nog ’43’. De reactie was hetzelfde, net als de aanname dat sportieve progressie boeken na je 40e levensjaar moeilijk is, misschien zelfs onmogelijk.

Dat is natuurlijk onzin. Over ouder worden en de daarmee samengaande aftakeling bestaan allerlei ideeën die lijken te dateren uit lang vervlogen tijden. De tijd dat je als man vanaf je 16e ging roken, net als je vader, je oom en de buurman en je net zo ging kleden. Jonge mannen van 25 zagen er in de jaren 50 uit als de veertigers van twee decennia later. De veertigers en vijftigers in vorige decennia deden op die leeftijd al lang niets meer aan sport, dat was iets voor de jeugd. Ze lazen de krant in hun fauteuil met in hun mond een sigaret, sigaar of pijp. Moeder zat er in een stoel tegenover te breien. Op het vuur sudderde het vlees en werd de bloemkool tot pap gekookt.

De Amerikaanse hardloper Bernard Lagat kwalificeerde zich voor de Olympische Spelen van Rio door in de zomer van 2016 tijdens de Amerikaanse kampioenschappen de toen 26-jarige Paul Chelimo en de net 27-jarige Hasan Mead te verslaan met een indrukwekkende eindsprint. Een paar maanden eerder had Meb Keflezighi zich drie maanden voor zijn 41e verjaardag geplaatst voor zijn derde Olympische Spelen. Hij finishte als tweede in een veld met de beste 170 Amerikaanse marathonlopers. Miranda Boonstra werd in oktober in Amsterdam op haar 46e Nederlands kampioen op de marathon. Ik bedoel maar.

Natuurlijk zijn dit uitzonderingen. In het algemeen zal een topsporter van 25 beter kunnen presteren dan zijn of haar collega van 40 jaar of ouder. Maar hoeveel beter hangt af van heel wat meer factoren dan leeftijd. En zoals de bovenstaande voorbeelden laten zien, is het helemaal niet ondenkbaar dat die veertiger op een goede dag en in bepaalde takken van sport nog de beste kan zijn.

Zelf hoop ik in 2019, in mijn 45e levensjaar mijn beste marathonprestatie te leveren; een sub3-marathon lopen. Mijn eerste poging vindt plaats tijdens de Boston Marathon in april en de tweede kans is tijdens de Amsterdam Marathon in oktober. Ik heb er alle vertrouwen in dat het gaat lukken. Ervoor trainen is op zichzelf al een feest.

Het is een dijk van een cliché en daarom ook zo waar: leeftijd is slechts een getal. Mijn moeder is onlangs bij onze Vondelgym begonnen met krachttraining. Op haar 75e voerde ze haar eerste deadlift uit. Een zee van potentiële progressie ligt nog voor haar.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Hardlopen bij de Vondelgym

Wat een prachtige nieuwe gym hebben we erbij! Vorige week opende Vondelgym een derde locatie, dit keer midden tussen de kantoren op de Amsterdamse Zuidas. Ook hier kun je weer terecht voor je daily shot of excercise. Boksen, crossfit, yoga, fitness, mobility, hardlopen en in Zuid ook nog pilates! En ook hier gaan we er weer voor zorgen dat onze leden er met plezier komen sporten, dat je de mensen kent en zij jou, dat het aanvoelt als een vereniging.

Met het openen van de derde vestiging zijn er een aantal veranderingen in de roosters wat betreft onze running-tak. Een aantal trainingen zijn verschoven of gaan we in andere vorm aanbieden.

2L5A0899

Foto: Pim Rinkes

Beginnerstraining
De belangrijkste wijziging is de manier waarop we beginnerstrainingen aanbieden. Tot nu toe hadden we op woensdagavond een beginnerstraining in West en op maandagavond eentje in Oost. Dat gaan we anders doen; we pakken het projectmatig aan. Als jij wilt starten met hardlopen of opnieuw wilt beginnen en het grondig wilt aanpakken, dan kun je meedoen aan een 12-weekse cursus. In die 12 weken bouwen we toe naar het punt waarop jij een solide 5 kilometer kunt hardlopen, met aandacht voor een goede looptechniek. We bieden deze cursus ieder trimester aan, steeds in een andere vestiging. We beginnen in januari in Zuid. Tweede trimester en derde trimesters vanuit de andere vestigingen. Ben je lid in West of Oost en wil je in januari toch meedoen? Geen probleem, deze beginnerscursussen zijn steeds open voor alle Vondelgymleden.

Long runs
Sunday is run day, geldt voor heel veel hardlopers. De zondag is bij uitstek de dag dat je even lekker een eind gaat lopen. Vanuit West vertrekt er iedere zondag een groepje voor een lange(re) duurloop onder leiding van coach Jermain Breidel aka JB aka Zze Body. Vanuit Zuid neemt Niels Gommers je mee voor een fijn eindje rennen. Waarheen en hoe lang verschilt van week tot week, maar onder 12 kilometer zal het nooit zijn. Uitgangspunt van de long runs is ‘samen uit, samen thuis’. Snellere lopers keren regelmatig om en sluiten dan weer achteraan bij de groep om de boel bij elkaar te houden. Dus, maak je geen zorgen.

Krachttraining voor runners
Op zaterdag in West en op zondag in West is er een krachttraining voor hardlopers. Werken aan een sterkere core en sterke benen, explosiviteit en coördinatie onder leiding van coaches Roos en Yasmin. Roos en Yasmin hebben wedstrijdervaring op hoog niveau en hebben een fantastische looptechniek. Daar valt met andere woorden veel te leren.

Intervaltraining
We zijn nu bijna vier jaar bezig met hardlooptraining bij de Vondelgym, maar het is nog steeds zo dat een deel van onze leden geen idee heeft wat een hardlooptraining nu precies inhoudt. Regelmatig vragen leden hoe ver we lopen tijdens een training. Vooropgesteld: het zijn geen duurlopen. Als ik in een looptraining bij de gym aan een totaal van 7 of 8 kilometer kom, is het veel. En dat is zeker geen aaneengesloten geheel. Het gros van onze trainingen is intervaltraining: een warming up-gedeelte (eventueel met wat techniektraining), een kern waarin we een vorm van interval doen en een cooling down. Die intervals loop je naar eigen vermogen. Denk jij dat je te langzaam bent om mee te kunnen doen? Niet nodig! Iedereen werkt de training af naar eigen vermogen. Net als bijvoorbeeld bij crossfittrainingen waarbij je een WOD scaled kunt doen.

Marathon
Afgelopen zomer hebben we voor het eerst een marathonprogramma gedraaid met een externe trainer. Hoewel extern; Martijn Rodijk is al jaren lid, maar geen trainer bij Vondelgym. Een groep van 12 leden trainde volgens het principe van Energy Control naar een najaarsmarathon (Berlijn, Amsterdam, New York, Florence). Dat betekende niet verder dan 14 km trainen, pittig trainen, voldoende rusten en herstellen en altijd op hartslag trainen. Ook nu staat er weer een groep op het punt om te beginnen aan een traject naar de voorjaarsmarathons. Als Vondelgymlid krijg je 100 euro korting bij Martijn (je betaalt dan 175 euro). Je kunt nog meedoen (mail mij als je interesse hebt)!

PT en schema’s
Wil je één-op-éénbegeleiding in het hardlopen of een trainingsschema om je voor te bereiden op een running event, dan kun je uiteraard een van onze running coaches in de arm nemen tegen pt-tarief. Je kunt daarvoor de coaches persoonlijk benaderen of mij mailen (mailadres onderaan dit blog), dan breng ik je in contact met een van onze trainers.

Kom rennen!

(klaas@vondelgym.nl)

Posted in Uncategorized | Leave a comment